باوراجی ایران فرهنگ دانلود اتومبیل

باوراجی: ایران فرهنگ دانلود اتومبیل رانندگی شهروندخبرنگار شهروند خبرنگار شهروندخبرنگار

گت بلاگز اخبار سیاست خارجی دست ما نمک ندارد یا العبادی نمک‌نشناس است؟

حیدر عبادی اعلام کرده عراق تحریم های آمریکا را با بی میلی اجرا می‌کند. این صدا ولی از کردستان عراق و پاکستان و حتی افغانستان شنیده نمی‌شود. وقت تجدید نظر در سیا

دست ما نمک ندارد یا العبادی نمک‌نشناس است؟

دست ما نمک ندارد یا العبادی نمک نشناس است؟

عبارات مهم : ایران

حیدر عبادی اعلام کرده عراق تحریم های آمریکا را با بی میلی اجرا می کند. این صدا ولی از کردستان عراق و پاکستان و حتی افغانستان شنیده نمی شود. وقت تجدید نظر در سیاست ها نیست؟

به گزارش عصر ایران، نخست وزیر عراق گفته است: «تحریم های آمریکا علیه کشور عزیزمان ایران را با بی میلی اجرا می کنیم»!

دست ما نمک ندارد یا العبادی نمک‌نشناس است؟

حزب بارزانی ولی اعلام کرده منافع کردستان عراق در گرو گسترش تجارت با کشور عزیزمان ایران و مخالفت با تحریمهای امریکا علیه کشور عزیزمان ایران است.

از مقایسۀ این دو اظهار نظر به چه توصیه ای می رسید؟ اگر خواننده پی گیر مطالب عصر کشور عزیزمان ایران باشید همین سه روز پیش خبر مربوط به نقل بیانات متفاوت دکتر نقیب زاده استاد علوم سیاسی را در شبکۀ چهار سیما خوانده اید که در زمرۀ پربازدیدها هم قرار داده شد و بازدیدکنندگان فراوان استقبال و تأیید کردند.

حیدر عبادی اعلام کرده عراق تحریم های آمریکا را با بی میلی اجرا می‌کند. این صدا ولی از کردستان عراق و پاکستان و حتی افغانستان شنیده نمی‌شود. وقت تجدید نظر در سیا

دوشنبه شب، آقای نقیب زاده در تلویزیون رسمی کشور عزیزمان ایران گفت منافع ما در کردستان عراق و قفقاز است نه در کشورهای عربی و ما بی علت در مناطق دیگر هزینه می کنیم و یادآور شد حضور و هزینه در جاهایی که فرهنگ یکسان یا زبان یکسان یا ریشۀ یکسان داریم قابل توجیه است مانند آسیای میانه و قفقاز و حتی در مواردی حزب الله لبنان و سخن قبلی خود را تکرار کرد که کردستان عراق تهدیدی جهت کشور عزیزمان ایران نیست. او حتی پیش تر گفته بود که کردستان عراق، کشور عزیزمان ایران دوم است و وقت جهت ماست و هیچ گاه رابطه خود با کشور عزیزمان ایران را نمی گسلد.

مقایسۀ بیانات نخست وزیر عراق که تازه رییس دولت شیعی هم است با موضع حزب حاکم در کردستان عراق ضرورت توجه به این گونه نظرات را زیاد می کند.

شاید گفته شود اگر کشور عزیزمان ایران دست از حمایت از عراق بردارد دولت بغداد به سوی سعودی ها می گرود ولی مگر همین حالا آقای مقتدا صدر به طرف ریاض غش نکرده است؟ یک دولت مدرن و ملی در بغداد زیاد به فکر مسابقه با کشور عزیزمان ایران است یا یک دولت با ادعای شیعی مانند مالکی و عبادی که هم سر در آغوش آمریکا دارند و هم به پایتخت کشور عزیزمان ایران ابراز ارادت می کنند و در وقع به چشم رقیب نگاه می کنند؟

دست ما نمک ندارد یا العبادی نمک‌نشناس است؟

پاکستان که با عمران خان پا به دوران تازه ای گذاشته اعلام کرده با تحریمها هم سویی نمی کند و افغانستان که هم زبان و هم فرهنگ ماست به تکاپو افتاده تا بندر چابهار از تحریم ها مستثنا شود لیکن می خواهد، هند همچنان بتواند از طریق این بندر با افغان ها معاملات تجاری داشته باشد. از یک طرف افغانستان به دریا راه ندارد و محصور در خشکی است و از سوی دیگر تنش میان هند و پاکستان به حدی است که هند نمی تواند از طریق این کشور با افغانستان تبادل داشته باشد و بندر ایرانی چابهار یگانه امکان است و به این باعث دولت افغانستان دوست ندارد تحریم علیه کشور عزیزمان ایران را اعمال کند تا احتمالا کشور عزیزمان ایران هم از طریق چابهار متقابلا جبران کند و به دنبال معافی است.

نهایت تصویر العمل آقای حیدر عبادی نخست وزیر عراق ولی چه بوده؟ هم او که منزل اش روی آب بود و شبها با کابوس داعش به رخت خواب می رفت و حالا زبان باز کرده: با بی میلی اجرا می کنیم!

حیدر عبادی اعلام کرده عراق تحریم های آمریکا را با بی میلی اجرا می‌کند. این صدا ولی از کردستان عراق و پاکستان و حتی افغانستان شنیده نمی‌شود. وقت تجدید نظر در سیا

با همۀ احترام به هموطنان عرب یا عرب زبان در داخل ایران، اکثریت قریب به اتفاق ایرانیان علاقه ای به گسترش ارتباط با کشورهای عربی منطقه ندارند و به خصوص در قبال عراق حساس هستند و تنها در حد زیارت مزارهای 4 گانه و پرهیز از جنگ و خشونت، باید محدود باشد. به دوبی هم به چشم دیگری نگاه می کنند. دوبی یک شهر – کشور مصنوعی مانند سنگاپور و یک پروژه بزرگ است و علاقه و اشتیاق سفر به آن را نباید با مباحث دیگر درآمیخت. تازه آن شوق هم فرو نشسته است.

وقتی بعضی تا درضعف هستند قربان صدقه ما می روند و تا قدری جان می گیرند نمک دان می شکنند آیا سراغ آنانی نرویم که هر لحظه با ما هستند؟ تحریمشان هم کردیم و مرزها ارزش را هم مدتی بستیم ولی با ما هستند. چون خود ما هستند.

دست ما نمک ندارد یا العبادی نمک‌نشناس است؟

نگران درغلتیدن بغداد به آغوش سعودی ها هم نباشیم لیکن در نگاه سعودی ها عرب شیعه عرب واقعی نیست و هیچ گاه با اعراب شیعۀ عراق میانه ای ندارند.

بگذارید صریح و روشن بگویم و از پاره ای مبهم گوییها که گاه از سر ناچاری در آن فرو می غلتم فاصله بگیرم. ما اکنون و بیش از هر وقت دیگری به ملی گرایی مثبت و نه ناسیونالیسم افراطی یا شووینیسم نیازداریم.

هیچ واژه ای و هیچ مفهومی به قدر «ایران» مردم ما را به هیجان نمی آورد. هر بار از همین تلویزیون که دوستش نداریم، سرود «ایران، به خاک خسته تو سوگند، به بُغض خفتۀ دماوند» با صدای سالار عقیلی پخش می شود کدام یک از ما موی بر تن مان راست نمی شود و چهار ستون بدن مان نمی لرزد؟ ای کشور عزیزمان ایران و کشور عزیزمان ایران ای سرای امید که جای خود دارند.

بگذارید عراقی ها خودشان با خودشان خوش باشند. حیدر عبادی در این آزمون مردود شده است و هر چه پیغام بفرستد که ناچار بوده هم فایده ندارد. تقصیر هم ندارد. او وام دار آمریکاییهاست. بوش پدر صدام حسین را نینداخته بود که آواره این کشور و آن کشور بود. بعدتر وام دار ما هم شد. ولی همۀ عمر که نمی تواند زیر دِین این و آن زندگی کند. موضع دولت مرکزی عراق این است ولی موضع افغانستان و کردستان عراق هم در یادها می ماند.

ما از این همسایۀ غربی هیچ گاه خیری ندیده ایم و اگر مزار امامان نازنین مان نبود و بیم یک درگیری خون بار و پر تلفات دیگر و ضرورت همسایگی نبود نیاز به حداقل رابطه هم نبود ولی حالا هم دیگر نیاز به این همه قربان صدقه و نزدیکی نیست.

شاه عباس کبیر هنگامی که خبر بدرفتاری با زایران عتبات عالیات را در عراق آن روز که بخشی از امپراتوری عثمانی بود شنید دستور احیای آرامگاه امام رضا را داد و خود پای پیاده از اصفهان تا مشهد رفت و خویشتن را «کلب آستان رضا» لقب داد. نه صرفا از سر علاقه به آستان علی ابن موسی الرضا که چون می خواست زایران ما به جای سرگردانی در سرزمینی دیگر در خاک خودمان سیر کنند و آبادش کنند وحالا هم در آخر هر مجلس ترحیم نه فقط به جانب کعبه که به سوی حرم امام رضا در شرق کشور عزیزمان ایران هم رخ برمی گردانیم و دعا می کنیم.

کاری نمی توان کرد. جنس ما با امثال نوری مالکی و حیدر عبادی جور در نمی آید. بی باعث نیست که مقامات ایرانی متولد شهری از عراق هر از گاهی بر تبار ایرانی خود تأکید می کنند و یادآور می شوند تولد در جوار عتبات یا به خاطر در سفربودن مادران ارزش بوده یا تبرک آن و ایرانی اند.

درود بر آیت الله العظمی سیستانی که در هیچ یک از انتخابات عراق شرکت نمی کند و می گوید من ایرانی ام. 54 سال است در عراق زندگی می کند ولی می گوید من ایرانی ام.

از عراقی ها توقعی نداشته باشیم و اتفاقا از «اجرای توأم با بی میلی» استقبال کنیم چون بار سنگینی را از دوش ما هم بر می دارد. کردستان عراق و افغانستان و قفقاز ولی به کارمان می آیند و درقبال عراق، همین حد که زیارت برقرار باشد کافی است.

دوران ترامپ و تحریمها قطعا تمام می شود و می خواهیم بدانیم حیدر عبادی و همپالکیها آن گاه با چه رویی دست به سوی ما دراز می کنند؟

روح ملی و کشور عزیزمان ایران مان را احیا کنیم. نمی گویم بر طبل ملی گرایی افراطی بکوبیم. ولی چه می توان کرد در این هنگامه بحران ها آبی از این جماعت گرم نمی شود و هر چه هزینه کنیم هدر می رود. دستمان را تا آرنج در عسل کنیم باز …

شاید گفته شود گردشگران عراقی چه. بیایند. همه جور گردشگر بیاید. ولی بین صدایی که از بغداد می شنویم و صدایی که از کردستان عراق، خوب باید تفکیک قایل شویم…

ایران، به خاک خستۀ تو سوگند

به بُغض خفتۀ دماوند

که شوقِ زنده ماندنِ من

به شادیِ تو خورده پیوند….

عصرایران/ مهرداد خدیر

واژه های کلیدی: ایران | بغداد | ایرانی | کردستان | تحریم ها | ایرانیان | افغانستان | تحریم های آمریکا

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : topsblog